>>_[SoUl--DakI]_<< Little Soul>>-(:P)-(:D)-(:3)-<<

อัพบล็อกเพื่อต้นไม้(ภาค 2 )

เอาเรื่อง สมัยม.3 มาระบายให้ปวดตับเล่นๆ

เป็นเรื่องเกี่ยวกับจขบ.เองค่ะ..

**คำเตือน โปรดใช้วิจารณยานในการอ่านและคอมเม้น

ผู้มีอายุต่ำกว่ากี่ปีก็ช่าง ไม่ควรอ่าน** 

...............................................

 มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่ตอนเรียนม.3 (ปัจจุบัน ข้าน้อยม.4)

ก็มีเพื่อนอยู่นะ คุยกับเค้าบ้าง อะไรแบบนั้น

 มีเพื่อนกลุ่มใหญ่กันอยู่ 9 คนได้

............

............

แต่ทุกคน ดูเฮฮาจริงจัง ชอบพูดคุยสนุกสนาน

แต่กลับตาลปัตรกับตัวเรา

เรากลับไม่ค่อยชอบคุยกับใคร ชอบนั่งวาดรูปเงียบๆคนเดียว

ทำตัวเหมือนคนไร้ตัวตนในสายตาเพื่อน

แต่เราก็ไม่ได้คิดมากอะไร นี้มันตัวเรา...

......................

......................

เรา....มีเพื่อนคอเดียวกันแค่ คนเดียว

คนอื่น จะไปล้างสมองให้เสียเวลาทำไม?

ปล่อยให้เค้า ชอบในสิ่งที่ชอบเหอะ ขี้เกียจแล้วล่ะ...

ล้างแค่คนเดียว ตูก็พอใจล่ะ...

........................

.............

อยู่กับเพื่อนเป็นกลุ่มๆ มันดี ก็จริงอย่างที่ใครๆก็ว่า..

แต่ เราว่า มันไม่ค่อยจริงในความคิดของเรา

ในหมู่เพื่อน ที่พูดคุยกัน เรื่องทั่วๆไป เรื่องแฟน เรื่องผู้หญิง ดารา นักร้อง สารพัด

แต่เรามันไม่ใช่

 .........................

เรามองว่า มันน่าเบื่อ มันไม่ค่อยสนุก เท่าคุยเรื่องเกม การ์ตูน หรือโดวาย....

 ..........................

เราเป็นผู้หญิง ที่ทำตัวแปลกๆ ไม่ค่อยชอบอะไรตามคนอื่นเค้า นักร้องดารา ชอบก็จริง แต่ก็ไม่จริงจังมากนักหรอกนะ

ชอบอ่านการ์ตูน มากกว่าอ่านนิตยสารดารา

เพราะมันมีอะไรน่าติดตามมากกว่า...

ชอบวาดรูป มากกว่านั่งคุยกันเสียงดังหนวกหูตอนว่าง

เพราะมันทำให้เราได้ฝึกฝน...

ชอบอ่านโดจินวาย มากกว่าอ่านการ์ตูนรักตาแป๋ว

เพราะคู่รักชายชาย มันลึกซึ้งกว่ารักชายหญิง..

เราเป็นคนที่แปลกดีใช่มั้ยนะ??

..............

....................

 .............

............

.................

 โดดเดี่ยว อ้างว้าง เหมือนไร้ตัวตน

 ไม่เคยมีเพื่อนคนอื่นมาเข้าหาอีก นอกจากว่าช่วยวาดรูปให้

 มีเพื่อนสนิท จริงๆ แค่ คนเดียว

 เพื่อนเยอะเป็นกลุ่มใหญ่ แต่กลับว่าไม่รู้สึกเหมือนอยู่ในกลุ่ม

 เป็นห่วงความรู้สึกของเพื่อน มากกว่าความรู้สึกของตนเอง

 แต่ความรู้สึกของเรา ส่งให้เพื่อนนั้น ถึงรึเปล่า ไม่เคยรู้เลย

 เพราะเพื่อนไม่แสดงออกมาให้เห็นชัดเจน

อาจเป็นเพราะ เราทำตัวมืดมน ไร้ตัวตน เงียบเกินไป

 ทำให้เพื่อนมองเราว่า เราธรรมดา ไม่เป็นที่สนใจของคนรอบข้าง

 เคยคิดมากเพราะเรื่องนี้ จนเกือบร้องไห้ออกมา ต่อหน้าเพื่อน

 แต่ต้องทำใจไว้ เพราะไม่อยากให้คนอื่น รู้ว่า เราอ่อนแอ

 เข้มแข็งและพยายามด้วยขาสองข้างของตัวเอง ไม่ได้

 ช่างอ่อนแอจริง

มีพ่อแม่ มีพี่น้้อง มีญาติ ก็จริง แต่อยากจะขอบคุณทุกคนที่คอยให้ความรู้สึก

 แต่ทำไม เราถึงยังรู้สึกอ้างว้างอีกนะ??

 ปวดร้าว เปลี่ยวใจ

 ถึงเพื่อนสนิทจะคอยให้กำลังใจ แต่กำลังใจนั้น ยังส่งผ่านไม่ถึงที่

 ที่ที่จะให้ส่งผ่านถึงนั้น มันคือตรงไหนของจิตใจอันบอบบางนี้

 ซึ่ง ตัวเราเองก็ยังไม่อาจรับรู้ได้

 ทั้งๆที่เป็นร่างกายของตัวเองแท้ๆ

 เหมือนแบกรับ ภาระของจิตใจ

 ไว้หลายตัน

 ต้องใช้กี่แรงกี่มือ จึงเอาออกให้หมดไป?

 กำลังใจหรือความรู้สึก ความรัก มิตรภาพ หรือความสัมพันธ์

 สิ่งไหน จะช่วยให้เรา

 หลุดพ้นจากความรู้สึก อันหนักอึ้งหลายตันนี้

 ใครกันนะ ที่จะช่วยตัวเรา

หรือเรา ต้องช่วยเหลือตัวเอง??

................

......................

.....................

.................

.....................

 .............

..................

.....

...........

..................

...........

 ..............

.................

..................

คงไม่มีหรอกมั้ง? เพราะเรามันตัวคนเดียว

 ..................................

............

...............

............

.............

..............

 พอแ่ค่นี้ ..

เดี๋ยวคนอื่น จะมองว่าเราแย่กว่านี้

............................

........................

.................

 เราคงจะคิดมากไปเอง ไร้สาระตามประสาคนบ้า

(แสงสว่างในกำมือหรือความอบอุ่นในหัวใจ

สิ่งไหนสำคัญกว่านะ?)

 ................

........................

เอ็นทรี่นี้ยาว ขออภัยด้วยนะค่ะ..

......................................

...........................